Jacob Lenting, Stijn de Groot en de neefjes Tabe en Pim Kist vormen de kern van Junioren 2. Stijn heeft verpletterende cijfers op zijn naam staan: 10x winst en geen verliespartij. Toch ging het niet altijd makkelijk, want in de eerste ronde tegen Overhout had hij twee 3e set-tiebreaks nodig om de zeges binnen te halen. Tabe deed ook vijf keer mee. Hij had het mooie rapport van 8x winst tegen twee verliespotten. Jacob en Pim hebben niet alle keren meegedaan en dan kost het de nodige hoofdbrekens om het team compleet te krijgen. Liefst vijf invallers hebben een keer meegedaan, twee potten gespeeld en zo bijgedragen aan het kampioenschap: Philine, Pepijn, Kees, Abel en Joost. De laatste twee zijn ook lid op Zandvoort. “Net op tijd van de transfermarkt geplukt”, meldt Fleur mij. Zij reikte de kampioensmedailles uit. Op de foto staan vlnr Stijn, Tabe en Pim die hun tanden stuk bijten op het eremetaal.

Het eerste zaterdagmixteam heeft ook een trio dat de harde kern vormt: Berenike, Carline en Niels. De rest, David, Jorgen en Daniel Rappagne, ontbreekt op de foto. 
Eigenlijk had het eerste team geen kampioen kunnen worden. Ze hadden verloren van Kudelstaart dat twee sterke mannen in de gelederen had. Op de voorlaatste competitiedag konden die blijkbaar niet spelen. De wedstrijd tegen Schiebroek eindigde voor hen in een gelijkspel. Toen ontstond er een mooie kans voor het team van Carline. Een 4-0 zege uit bij het onderaan staande Sassenheim was voldoende voor de titel, los van het resultaat van Kudelstaart. De dubbels werden royaal gewonnen. Bij het inspelen voor de mix verdraaide Niels zijn voet. “Ik voelde iets kraken in mijn enkel”, zo vertelde hij. De voet werd ingetaped. Als Bruce Willis in Die Hard sleepte hij zich naar het altijd glorieuze einde. (Misschien is dit laatste iets overdreven, maar je weet hoe het met verhalen en doorvertellen gaat.) Beide mixen werden gewonnen en het kampioenschap was een feit. Op de zondag had Niels een dikke enkel en een mooi excuus om zijn bardienst over te dragen.  

Deze najaarscompetitie stond in het teken van de no shows, incomplete teams (vooral bij de tegenstanders) en invalkrachten. Fijn dat die er zijn en dat de meeste teamcaptains het voor elkaar hebben gekregen om wel compleet aan te treden. Dat de kampioensfoto’s dan wat gemankeerd zijn, nemen we op de koop toe.

Gerard