Het damesdubbelteam heeft klinkende cijfers: 4 gespeeld, 4 gewonnen, 16 punten en 0 tegen, 32 sets en 2 tegen. Met nog een wedstrijd te gaan zijn ze,  onbereikbaar geworden voor de achtervolgers. Ik app mijn felicitaties aan Claire via Signal. Claire zit daar wel op, maar ze kijkt er niet op. Met enige tegenzin app ik dan maar via de megalomane commerciële Amerikaanse techsector. En ja, dat levert een reactie: “Ohh, zijn we nu al kampioen??” En even later: “Maar is het al zeker dat we kampioen zijn?” Ja, jullie zijn kampioen, proficiat! De kampioensfoto houden we nog tegoed.

Over de belevenissen van mijn eigen team heb ik al een eerdere column geschreven. Na twee no shows van de tegenpartij, winnen we twee potten, allebei met 4-0. Afgelopen zaterdag was dat met fikse winden. De eerste najaarsstorm sloeg de golven stuk op de IJmuidense pier. In het noorden stroomden de kades onder, maar mijn team, met Marion, Afke, Gijsbert en Marcel stond gewoon op de baan. Ook van mijn team mist de kampioensfoto. Ze melden: “Geen foto, kan niet zonder captain.”

Komen er nog meer kampioenen? Ik had op junioren 1 gerekend, maar hun laatste wedstrijd bij WOC viel in het water. Komende zondag een nieuwe kans. Andere kampioenschappen zijn niet uitgesloten, maar, mede vanwege de weersomstandigheden zijn veel wedstrijden niet doorgegaan of niet afgemaakt. Sommige teams hebben nog maar één hele wedstrijd gespeeld. Zij allen succes! Ik verheug me op de champagne met mijn team.

Gerard