Na twee rondjes competitie zonder tegenstander komt Groeneveen wel met een volledig team opdagen. Ze permitteren zich gelijk een paar grappen, zoals: “Wat is jullie ingang moeilijk te vinden, geen wonder dat jullie nog geen tegenstander hebben gehad.”  Het is een heerlijke windstille dag. Het eerste mixteam speelt ook thuis. Het eerste mannenteam had moeten spelen, maar de tegenpartij kon maar één man op de been brengen. Alweer een no show dus, maar mogelijk wordt de pot nog ingehaald. 
Na de dubbels staan wij met 2-0 voor. Een paar toeschouwers genieten van ons spel en de najaarszon. Wij winnen onze potten in straight sets. Het eerste team komt ook op een 2-0 voorsprong, maar Carline en Berenike hebben tegen het Rotterdamse Schiebroek een supertiebreak nodig (10-8) om het punt binnen te slepen. Vervolgens spelen wij twee spannende mix-partijen. Marion en ik winnen de supertiebreak met 10-5 en Lieke en Marcel doen dat met 10-8. Het eerste mixteam heeft haar partijen relatief makkelijk gewonnen. Zij zitten al aan een nieuwe, zeer uitgebreide teamschotel die Frank heeft bereid.

Lag het aan die schotel? De sfeer is zeer gemoedelijk, ook bij de tegenstanders die net duidelijk klop hebben gehad. Opeens wordt de muziek harder gezet, één van de Rotterdammers, Ronald Baron, neemt de microfoon en begint een aantal bekende hits te zingen. Natuurlijk komt 
‘You never walk alone’ voorbij. Terwijl hij zingt blijkt ook Groeneveen een zanger in de gelederen te hebben. Er wordt druk op hem uitgeoefend. Hij heet Bart Stembert. Hij laat zich overhalen. Een mooie stem heeft hij. Als een bard zingt hij, ondanks die 4-0 nederlaag, ‘Feeling good’, van Michael Bublé. En zo werd het een onvergetelijke middag.

Gerard